Page Title

Bernlef is de dichter van het vluchtige, die zijn gedichten niet maakt voor de eeuwigheid. Bijna om het jaar publiceert hij een nieuwe bundel om als het ware de vorige te vervangen. Al met al gaat het om een kleine duizend gedichten, die het grote publiek lang niet zo vertrouwd zijn als zijn romans. Landelijke roem verwierf Bernlef met zijn roman Hersenschimmen, dat met het thema 'dementie' een schot in de roos bleek.

De naam Bernlef is een pseudoniem. Eigenlijk heet de dichter Hendrik Jan Marsman, en hoewel hij geen familie van de grote dichter H. Marsman was, koos hij ervoor een heel andere naam te gebruiken, namelijk die van een onbekende Friese bard uit de achtste eeuw: Bernlef.

J. Bernlef richtte in 1958 samen met G. Brands en K. Schippers het tijdschrift Barbarber op en schreef daarvoor realistische en neo-realistische gedichten. Het tijdschrift maakte geen onderscheid tussen het gewone en het literaire. Vanaf de jaren zeventig werd zijn poëzie lyrischer van aard en persoonlijker. De toon bleef parlando en helder, tegen het prozaïsche aan. Zelf zei hij dat de meeste ideeën in de eerste plaats als gedichten ontstaan om daarna soms uitgewerkt te worden in verhalen, essays of romans.