Page Title

Mijn jeugd is een mythe, een zelfmystificatie, niet hoe het was, maar hoe ik het mij herinner, dat is de glans van de geest.

Een citaat uit de nieuwe roman van Willem Brakman, Naar de zee om het strand te zien.
Je zou -  met een beetje goede wil - dit citaat kunnen beschouwen als de thematiek van Brakman in gecondenseerde vorm. Niet de werkelijkheid, maar de verbeelding van die werkelijkheid is van wezenlijk belang. Van levensbelang, letterlijk: In mijn werk is zeker de angst het grondthema, maar wat is angst anders dan angst dat de wereld uit elkaar dondert, onsamenhangend, chaotisch wordt. Daarom is mijn schrijven zinvol en daarom kan ik het ook niet laten, het is een proces om in leven blijven. ( citaat uit het rapport van de jury P.C. Hooftprijs 1980)

Willem Brakman is geboren in 1922 en hoopt dus dit jaar 85 te worden. Hij debuteerde op latere leeftijd, maar vanaf zijn debuut in 1961 verscheen er minimaal één en vaker twee romans van zijn hand.
Willem Brakman heeft zich lange tijd niet als schrijver gezien, maar als lezer. De schrijver zal geboren zijn uit de gepassioneerde lezer die hij tot op de dag van vandaag is gebleven.

Willem Brakman heeft zich ontwikkelt van een schrijver van traditionele psychologische romans tot een zeer evocatief auteur met grote beeldende kracht en stijl. En humor. Maar met name het evocatieve maken hem voor velen een onleesbare, onbegrijpelijke schrijver. 
Anderzijds heeft Brakman een harde kern zeer trouwe liefhebbers die niet bang zijn om hun eigen logica los te laten en die zich laten meevoeren naar het universum van Brakman vol tegenstellingen, tegenstrijdigheden, paradoxen en onwaarschijnlijkheden. Dat maakt overigens dat de verhalen van Brakman moeilijk zijn na te vertellen, laat staan uit te leggen. Met andere woorden, Brakman schept er een bijna satanisch genoegen in om de lezer te ontregelen en stelt hij roman na roman ons voorstellingsvermogen op de proef.
Dat dat niet vrijblijvend is, blijkt uit het gegeven dat voor Brakman de kunst het laatste redmiddel, de laatste hoop is om tot menswaardigheid te komen. De verbeelding is daarvoor de sleutel.

Willem Brakman heeft als één van de weinige levende schrijvers een 'fanclub' die nieuwsbrieven verspreidt en lezingen organiseert. www.wbrakman.nl